Bugün; son kalan birkaç takvim yaprağından birisi...
Bir yaprak daha düştü takvimden...
Bekleyişte ki son günler, son umutlar ve belki de bir an önce bitmesi istenen bir gündü son takvim yaprakları...
Geride anılarda yerini alan nice hatıralar kaldı. Kopuşlar, ayrılıklar, hüzün kaldı düşen takvim yapraklarında... Yiten sevdalar, sonsuzluğa uğurlananlar yerini aldı hatıralarda... Biçare evlatlar, bağrı yanık analar, nice yiğit babalar kaldı yalnız.
Tabutlara sığmayan bedenler kaldı takvim yaprakları arasında... Gömülmüş nice sevdalar kaldı. Umutlar, yarınlar, gelecek ise öksüz boynu bükük kaldı.
Belki de bir sevda masalı sona erdi mutluluğa varamadan...
Şarkıların, şiirlerin, hikayelerin de boynu bükük kaldı.
Varla yok, hayal ile gerçek arasında sıkıştı kaldı duygular...
Nereye gideceğini bilmeden; boşlukta savruldu o yorgun bedenler.
Tam çaresiz hisseder iken;
Bir serzeniş, bir nida yükseldi dilden...
Katledilen insanlık, büyük afetler, vazgeçilen sevdalar, yarım kalan hikayeler ve tüm yaşanan bu olumsuzluklar arasında inançlarına sarıldı insan!
Düştüğü yerden dizlerinin üzerine yükselerek, gözyaşlarını silip semaya baktı hüzünle...
Derdinden büyük yaradan vardı, Elbet onu yalnız bırakmayacaktı.
Sebatı, metaneti yüreğine verip; düştüğü yerden daha güçlü kaldıracaktı.
Zor bir o kadar da meşakkatli bir yolculuktu bu!
Yalnız...
Sabırla koruk helva olup; Dut yaprağı ise atlas olacaktı!
Tevekkül ve tefekkürün
sonu ferahlık, aydınlık olacaktı.
İçinde nice yaşanmışlıkların var olduğu koskoca bir yıl daha bitip gider iken;
Yeni takvim ise yeni sevinçlere, yeni umutlara, güzelliklere açılacak bir kapı demekti.
Umutların çiçek açtığı, sevgi tohumlarının filiz verdiği güzel anlar;
Belki de o koparılmayı bekleyen yeni takvim yapraklarında gizli idi..
Her yeni gün belki de bilmediğimiz nice güzelliklere gebe...
Umudumuzu yitirmediğimiz içimiz de ki sevgiyi öldürmediğimiz, inancımızı asla kaybetmediğimiz;
Sağlıklı, mutlu nice senelere...
Sevginiz, umudunuz hep daim olsun efendim.
Sağlıcakla kalın...