Sevgili okurlar hepimiz insanlık gereği empati yapar sonrada yaptığımız yanlışlıkların farkına varırız empati yapmak insanın içindeki kibri, kötü huyları dizginleme şeklidir. Nefsi kötülüklerden korumaktır.
Ben bugün gözlerimi kapattım Filistin’de çocuk oldum…
Bomba seslerini duymamam için o sakin söylenen ninnileri annem bağırarak söyleniyordu sırf korkmamam için….
Ve ben her çocuk gibi sessiz sakin bir ortamda uyumuyordum babam da annem gibiydi ne zaman bir bomba sesi duysak kardeşlerimle göz göze gelsek bizim için o inanılmaz hayal gücünü kullanıp hiç bilmediğimiz ama oynarken babamızın yanında güvende hissedeceğimiz oyunlar icat ediyordu…
Biz savaşa, akıtılan kanlara, dünyanın bizi sessiz izlemesine rağmen filistindeydik…
Bizler Filistinli çocuklardık kimimiz yetim, kimimiz aç…
Ve suçumuz nedir anlamadan ölüyorduk; teker teker büyümeden…
Ve ölen kardeşlerimizin melek olduğuna inanarak büyüyorduk…
Tabii ki büyüyüp abla abi olan kardeşlerimizde vardı… Onların parkta oynayıp acıkınca sizler gibi acıktım anne ya da baba diyecek ebeveynleri yoktu… Bu çocuklar küçük ama dünyanın yükünü taşıyan büyük çocuklardı olup bitenden habersiz bir lokma ekmek için çabalayan çocuklardı…
Bizleri aslında hepiniz görüyorsunuz, dünya teknolojide çağ atladı. Sosyal medyadan dünyanın bir ucundan diğer ucuna olup biten bütün olayları yakından takip edebiliyorsunuz.
Çok merak ediyorum bu küçücük yüreğimle bizleri izlerken acaba kaçınız empati kurup benim çocuk ruhuma girip de olan biteni benim gözümden görüyor.
Bizler sadece çocuğuz. Her çocuk gibi acıkınca ağlamak, yada kahkahalarla oyun oynarken düşünce dizlerimizdeki küçük yaralara üzülmek gibi…
Oysaki biz yemek sırasında bile bombalanan ona rağmen ellerimizdeki yemek tasını bile bırakmayan cesur çocuklardık…
Yoktan var etmenin ne demek olduğunu annelerimizde gördük.
Bize ulaşmadan gökyüzünde parçalanan yardım paketlerini bize çok gören insanlığı da gördük…
Her şeye rağmen dökülen unların toprakla karışmasına aldırış etmeden önümüze bir lokma yemek çıkartan annelerimizin azmini de gördük…
Bizler gerçekten yaşıyoruz bir sinema ve yahut dizi film değiliz… O sosyal medyalarınızda bir anlık gördüğünüz ve teğet geçtiğiniz karelerden de ibaret değiliz.
Tek suçumuz da Filistin’de doğmak…
Ve ben bu satırları yazarken gözyaşlarımı tutamadım…
Gözümü her kapattığımda boğazım düğüm düğüm oldu.
Lütfen bizler de üzerimize düşeni yapalım boykot edilen ürünleri almayalım onların sessiz çığlıklarına ses olalım…