Toplum olarak bazen en çok da farkında olmadan kırıyoruz birbirimizi. Son zamanlarda sosyal medyada sıkça karşıma çıkan bir durum var: Engelli bireylerin yalnızca varlıklarıyla bile yargılanması, merak adı altında incitici sorulara maruz kalması ve acımasız yorumlarla özgüvenlerinin kırılması…
Bugün sosyal medya, herkes için kendini ifade etme alanı haline geldi. Engelli bireyler de üretmek, paylaşmak, görünür olmak ve hayatın içinde güçlü şekilde yer almak istiyor. Ancak ne yazık ki bir video paylaşmaları ya da günlük hayatlarından bir kesit sunmaları bile beraberinde aynı soruları getiriyor: “Ne oldu?”, “Doğuştan mı?”, “Nasıl bu hale geldi?”
Belki insanların çoğu bunu kötü niyetle sormuyor. Ama bazen en masum görünen merak bile karşımızdaki insanın yarasını kanatabiliyor. Çünkü biz çoğu zaman önce insanı değil, engelini görüyoruz. Oysa her bireyin önce kalbi, hayalleri, emeği ve yaşam mücadelesi var.
Sokakta karşılaştığımızda da durum farklı değil. İlk aklımıza gelen şey çoğu zaman “Acaba ne oldu?” sorusu oluyor. Halbuki belki de sormamız gereken tek şey “Nasılsın?” olmalı. İnsanları hikâyeleriyle değil, eksik gördüğümüz yönleriyle tanımaya çalıştığımızda farkında olmadan onları toplumdan uzaklaştırıyoruz.
Tam da bu noktada Kayseri Valisi Gökmen Çiçek’in yaklaşımı önemli bir örnek oluşturuyor. Anadolu Sosyal Sorumluluk Derneği’nin programı kapsamında daha önce tanıştığı engelli birey Rüveyda Tanış ve ailesini makamında kabul eden Vali Çiçek, yalnızca bir nezaket ziyareti gerçekleştirmedi. Aynı zamanda topluma güçlü bir mesaj verdi. Engelli bireylerin hayatını kolaylaştırmaya yönelik çalışmaların önemine dikkat çekerken, onların sosyal yaşamda daha güçlü yer alabilmesi için özgüvenin ne kadar kıymetli olduğunu da gösterdi.
Bugün engelli bireylerin en büyük ihtiyacı sadece fiziksel destek değil; anlaşılmak, incitilmemek ve toplum içinde eşit bireyler olarak kabul görmek. Bir yöneticinin samimi yaklaşımı bazen binlerce insana örnek olabiliyor. Vali Gökmen Çiçek’in sergilediği tavır da tam olarak bunu hissettiriyor: Empatiyi, saygıyı ve insanı önceleyen bir yaklaşımı…
Çünkü bazı yaralar görünürdür, bazıları ise insanların sözleriyle derinleşir.