Geçenlerde çocukların boş zamanlarını nasıl geçirdikleriyle ilgili bir araştırma okudum. Okurken ister istemez kendi çocukluğumu düşündüm.

Eskiden canımız sıkıldığında yapacak bir şey bulmaya çalışırdık. Bazen evdeki eşyalarla oyun kurar, bazen arkadaşlarımızı çağırır, bazen de saatlerce kendi kendimize vakit geçirirdik. Her zaman önümüzde hazır bir oyun ya da etkinlik olmazdı.

Şimdi ise çocukların neredeyse her anını doldurmaya çalışıyoruz. Kurslar, etkinlikler, oyuncaklar, tabletler, telefonlar... Çocuk biraz sıkıldığını söylediğinde hemen ilgisini çekecek bir şey bulmak gerekiyor sanki.

Peki çocukların zaman zaman sıkılması gerçekten kötü bir şey mi?

2014 yılında yapılan bir araştırmada, daha fazla serbest zaman geçiren çocukların kendi kendilerine hedef belirleme ve davranışlarını yönetme becerileriyle ilgili bazı ölçümlerde daha başarılı oldukları görülmüş. Elbette bu, boş zamanın tek başına bu becerileri geliştirdiğini kanıtlamıyor. Ama çocukların kendi başlarına vakit geçirmesinin önemini düşündürüyor.

Bunu okuyunca aklıma şu geldi: Acaba çocuklara sürekli bir şeyler sunarken kendi kendilerine bir şey bulma fırsatını ellerinden alıyor olabilir miyiz?

Çünkü bazen bir oyuncağın ne kadar pahalı olduğundan çok, çocuğun onunla ne yapabildiği önemli. Birkaç minderden ev yapmak, boş bir kutuyu arabaya dönüştürmek ya da kendi oyununa kurallar koymak... Bunların hepsi aslında çocukların hayal gücünün bir parçası.

Tabii ki günümüz çocuklarının imkânlarıyla bizim çocukluğumuz aynı değil. Teknoloji gelişti, yaşam şartları değişti. Her dönemin kendine göre avantajları var.

Ama bütün bu imkânların içinde çocuklara kendi zamanlarını değerlendirebilecekleri kadar alan bırakıyor muyuz, bundan emin değilim.

Bazen iyi bir şey yaptığımızı düşünerek her dakikalarını planlıyor, sıkılmalarına fırsat vermiyoruz. Oysa bir çocuğun kendi kendine ne yapacağına karar vermesi de önemli bir deneyim olabilir.

Belki de çocukların her an eğlenmesi gerekmiyordur.

Sonuçta bizim çocukluğumuzda da canımız sıkılırdı. Ama dönüp baktığımızda en güzel hatırladığımız oyunların birçoğunu, tam da o sıkıldığımız zamanlarda kendimiz bulmuşuz.

Belki de çocuklara sürekli yeni bir uğraş bulmak yerine, bazen kendi uğraşlarını bulabilecekleri zamanı bırakmak gerekiyor.