Ocak ayının 16’sında Ankara’dan Melbourne’ye ailecek geldik. Bundan öncede birkaç kez Avustralya’ya geldiğimden son 10 yıldır gelmemenin çok ciddi farklarını gördüm. İlk kez 2012 Aralık ve ocak aylarında 28 gün kalmış 2 farklı ayı yasamıştım. Daha sonra en küçük kuzenimin düğününe 2015 yılı gelerek ocak ve şubat ayında burada 1 aya yakın kaldım. Burası güney yarım küre olduğundan şimdi yaz mevsimi ve kiraz ve karpuz bolluğuna denk geldik. Şubat aynında ilk günlerine geldik ve bu çarşamba Jet-Lak olmaz isek isimizin başında olacağız inşallah.
Pandemi başlangıcında gelmek istemekte çok kati Avusturalya karantina sebeplerinden dolayı gelememiştik. Torunlarımla geleceğimizden onların okul ve kurs olguları yüzünden kısmet bu yılaymış. Her gelişimde buradan ilginç anılar yazardım ama gazete köşesinin kısıtlı olmasından dolayı gazetemizin sitesine daha uzun yazımı da yollayacağım inşallah.
Buraya her gelişimde ülkemizde ki tüm siyasilerin bizi aldattığı ve kazıkladığını söyler dururdum. Bu sefer Cery Trade yüzünden bu hayıflanmam zirve yaptı ve ülkem adına çok üzüldüm. Üzülmemin sebebi de bu ülkede 3 tane otomobil fabrikasının 3’ununde kapanması ve ülkede hiçbir sorun olmaması. Hatta neredeyse tüm fabrikaların yüzde 95 kapanmış ve Cin, Hindistan, Vietnam, Kamboçya, Bangladeş vs. gibi ülkelerde isçiliğin 100 ABD doları ve daha aşağısında olması sebebiyle burada ki tüm fabrikalar o ülkelere özellikle Cin’e kayması son 10 yılda hiç fabrika kalmamasına sebebiyet vermiştir. Avustralya da kiralar; maaşlar vs. hep haftalık olduğundan 22 lira olan dolara göre asgari ücret sektörlere ve çalışma saatlerine göre aylık 3-4.000 dolar yani ortalama 75.000 TL civarında ama şimdi 3.500 TL nereye 20 kati 75.000 TL.
Burada teknoloji ve yazılım bilesim sektörleri öne çıkmış ama kapanan fabrikalar işsizliği arttıracağı halde bu durum olmamış ve hala TARIM sektörü, madencilik ve inşaat sektörlerine yetkin insan bulmak çok güç. Hatta tarım sektöründe o denli insan gücü ihtiyacı var ki buraya dil öğrenmeye gelenler 88 gün kırsalda, köylerde tarımda çalışmak koşulu ile vize alabilmekte. Hatta hizmet sektöründe de kalifiye eleman sıkıntısı giderek artmakta. Yani fabrikalar kapanmış ama işsizlik sıfır.
İşte ez cümle burada herkes mutlu ve koy evlerinde villa tipli ve köylünün kapısında 3-4 adet son model arabalarını görünce hem iktidar, hem de muhalefeti zamanında gören 66 yaşında biri olarak ülkemiz siyasetçilerinin bizi keriz yerine koyduklarını iyiden iyiye anladım. Ecevit, Erdal İnönü, Murat Karayalçın ile Baykal’lı hükûmetler iktidar veya koalisyonlar gördüm. Sol belki az suçlu ama sağ iktidarlar bizi su 200 yıllık mazisi olan Avustralya’nın yarısına bile layık görmedikleri için Allah onları bildiği gibi yapsın inşallah….