1 Mayıs yaklaşıyor… Takvim ilerliyor ama bazı alışkanlıklar hâlâ yerinde sayıyor. Hani şu eski Türk filmlerindeki sahneler var ya… İşçi kapıdan girer, içeride bir otorite rüzgârı eser. Gözümüzün önüne hemen Hulusi Kentmen gelir. Sert bakışlar, tok ses tonu… Ama sahne değişti, zaman değişti, işçi değişti.
Şimdi düşünün… Sabah işe gelmişsin ama kafanın içinde tam bir “geçim derdi festivalı” var. Elektrik faturası final yapıyor, kira desen dram dizisi gibi uzayıp gidiyor. Sen masanın başına oturmuşsun ama zihnin çoktan başka bir kanalda. E haliyle insanın aklı bölününce, performans da bölünüyor.
Aslında mesele çok basit: Kafası rahat olan insan işine odaklanır. Kafası karışık olan ise… bilgisayara bakar ama aslında hayatına bakıyordur. “Bu ay nasıl çıkacak?” sorusu, yapılacak iş listesinden daha kabarık hale gelince, motivasyon da haliyle “düşüş trendine” giriyor.
Bir de şu gerçek var… Hakkını alan insanın yüzü güler. Yüzü gülen insan çalışır. Çalışan insan üretir. Üreten insan da bulunduğu yere değer katar. Yani zincirin halkaları aslında gayet net. Ama bazen en önemli halka gözden kaçıyor: Emek.
Eski filmlerdeki o sert sahneler artık nostalji olarak güzel. Ama gerçek hayatta işler biraz daha “insani versiyon” istiyor. Çünkü artık kimse bağırılarak değil, değer verilerek motive oluyor. İnsan biraz da “benim emeğim görülüyor” demek istiyor.
1 Mayıs’a giderken küçük bir hatırlatma yapalım: Emek sadece bir kelime değil. İçinde alın teri var, umut var, hayat var. Ve en önemlisi… biraz anlayış, biraz empati, biraz da vicdanla her şey çok daha güzel olabilir.
Kısacası… Emek varsa, huzur da olmalı. Yoksa o iş, iş olmaktan çıkıp “hayat mücadelesi belgeseline” dönüyor.