Bazı evlerde çok şey konuşulur ama asıl meseleler konuşulmaz.
Günlük hayatın içinde yemek, iş, okul, para, sorumluluklar, akrabalar konuşulur. Fakat kırgınlıklar, hayal kırıklıkları, öfke, özlem, suçluluk ya da anlaşılmama duygusu çoğu zaman sessiz kalır. Çünkü bazı ailelerde duyguları konuşmak zayıflık gibi görülür. Bazı evlerde ise kimse kimseyi üzmemek için susar.
Ama susulan duygular yok olmaz.
Bazen yıllarca söylenmeyen bir cümle, evin içinde gerginlik olarak dolaşır. Bazen “ben iyiyim” diyen biri aslında uzun süredir görülmediğini hissediyordur. Bazen de bir ailede herkes birbirini sever ama kimse birbirine gerçekten ne hissettiğini söyleyemez.
Aile içinde konuşulmayan duygular zamanla davranışlara dönüşebilir. Küçük bir meseleye büyük bir tepki vermek, sürekli alınganlık yaşamak, mesafe koymak, kırgınlığı ima yoluyla anlatmak ya da hiç konuşmamak bunun örnekleri olabilir.
Oysa insan çoğu zaman öfkesinin değil, anlaşılma ihtiyacının duyulmasını ister.
Sağlıklı aile iletişimi herkesin aynı fikirde olması demek değildir. Bazen anlaşamadığımız konuları da saygıyla konuşabilmek, duyguyu suçlamadan ifade edebilmek gerekir. “Sen hep böylesin” demekle “Ben bu durumda kendimi kırılmış hissediyorum” demek aynı şey değildir.
Bu yüzden aile içinde bazen şu soruyu sormak gerekir:
“Biz gerçekten konuşuyor muyuz, yoksa sadece aynı evin içinde susuyor muyuz?”
Elbette her duyguyu hemen konuşmak kolay değildir. Bazı konular zaman, güven ve sakinlik ister. Fakat sürekli bastırılan duygular hem ilişkileri hem de kişinin iç dünyasını yorar.
Eğer aile içinde tekrar eden kırgınlıklar, konuşulamayan meseleler, yoğun öfke ya da sürekli suçluluk hissi varsa, bu ilişkiler üzerine çalışmak önemli olabilir.
Çünkü aile yalnızca aynı geçmişi paylaşmak değildir; bazen birbirini yeniden duymayı öğrenmektir.
Bazen değişim, şu cümleyle başlar:
“Ben bunu yıllardır içimde tutuyorum.”