Bazen insan “Ben iyiyim” der ama bedeni aynı şeyi söylemez.
Gün içinde bastırdığımız, ertelediğimiz ya da fark etmeden taşıdığımız duygular bir süre sonra bedenimizde kendini göstermeye başlayabilir. Çünkü insan sadece düşündüklerinden ibaret değildir; yaşadığı stres, kaygı, kırgınlık ve yorgunluk bedende de iz bırakır.
Kalp çarpıntısı, mide sıkışması, nefesin daralması, baş ağrısı, boyun ve omuzlarda gerginlik, diş sıkma, uykuya dalmakta zorlanma, sürekli yorgun hissetme… Bunların hepsi bazen yalnızca fiziksel bir belirti değil, ruhsal yükün bedendeki yansıması olabilir.
Elbette burada önemli bir nokta var: Bedensel belirtiler mutlaka önce tıbbi açıdan değerlendirilmelidir. Her ağrıyı, her çarpıntıyı, her mide sorununu doğrudan psikolojiye bağlamak doğru değildir. Ancak gerekli kontroller yapıldığı hâlde belirgin bir tıbbi açıklama bulunamıyor ya da bu belirtiler stresli dönemlerde artıyorsa, kişinin yaşadığı duygusal yükü de dikkate almak gerekir.
Çünkü beden bazen zihinden önce konuşur.
Kimi insan üzüldüğünü fark etmez ama midesi kasılır. Kimi insan öfkesini bastırır ama çenesi sıkılır. Kimi insan kaygısını “hallederim” diyerek geçiştirir ama geceleri uyuyamaz. Kimi insan uzun süre güçlü görünmeye çalışır ama bedeni sürekli yorgunlukla alarm vermeye başlar.
Bu noktada kendimize şu soruyu sormak önemli olabilir:
“Bedenim bana ne anlatmaya çalışıyor?”
Bazen baş ağrısı sadece baş ağrısı değildir; uzun süredir taşınan sorumluluğun bir işaretidir. Bazen mide sıkışması sadece o anki rahatsızlık değildir; söylenemeyen bir cümlenin, tutulmuş bir tepkinin, içe atılmış bir duygunun bedendeki karşılığı olabilir.
İnsan çoğu zaman duygusunu bastırdığını sanır. Oysa bastırılan duygu yok olmaz; sadece başka bir yerden kendini duyurmaya çalışır. Bazen davranışa dönüşür, bazen öfkeye, bazen ağlamaya, bazen de bedensel belirtilere…
Bu yüzden bedenimizi yalnızca “çalışması gereken bir makine” gibi görmemek gerekir. Beden, ruhsal dünyamızla sürekli iletişim hâlindedir. Yorulduğumuzda, fazla yüklendiğimizde, uzun süre sustuğumuzda ya da kendimizi ihmal ettiğimizde bize sinyal verir.
Bu sinyalleri fark etmek, kişinin kendini daha iyi anlaması için önemli bir adımdır.
Elbette her belirtiyi büyütmek de doğru değildir. Burada amaç korkmak değil, fark etmektir. “Bende kötü bir şey mi var?” paniğine kapılmadan, “Ben son zamanlarda ne yaşıyorum?” diye kendimize bakabilmektir.
Eğer bedensel belirtiler uzun süredir devam ediyor, kişinin günlük yaşamını zorlaştırıyor, uyku düzenini, ilişkilerini ya da işlevselliğini etkiliyorsa; hem tıbbi hem de psikolojik destek almak önemlidir.
Çünkü bazen bedenin verdiği alarm, yalnızca susturulması gereken bir ses değil; anlaşılması gereken bir mesajdır.
Bazen iyileşme, şu soruyla başlar:
“Ben bu bedende ne kadar yük taşıyorum?”